به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر

هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد


خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند : نشد

باید فراموشت کنم

                چندیست تمرین می کنم

                             من می توانم ! می شود !

                                                           آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

                      تا بعد، بهتر می شود ....

                              فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

                       تو بر نمی گردی همین !

                    خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

              این روزگار و رسم اوست !

                  این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

قطره ای در صدفی پنهان شد

رفته رفته به صدف مهمان شد

در نهان خانه ی تاریک صدف

محرم راز شدو عریان شد

چند روزی که گذشت ،  دید منزل تنگ است

                                                               در و دیوار صدف چون سنگ است

کمی آزرده شدو ازخود پرسید

علت آمدنم اینجا چیست؟

قطره ها آزادند

                        در دل موج زمان فریادند

                                                            من چرا در قفسم

                                                                                          بند آمد نفسم

چیست معنای خود آزاری من

                                             چیست بیماری من ؟

                                     اگرم روزنه ای باز شود ، دور شوم

                                                   ساکن منطقه ی روشنی و نور شوم

صدف آهسته شنید این نجوا

                                            گقت ای کودک خرد دریا 

شکوه کم کن که در این بحر عمیق

                                                       ما نگردیم به کس یار و شفیق

ارزشت بیشتر از شبنم نیست

مثل تو در دل دریا کم نیست

  ما به کس در دل خود جا ندهیم

                                              تا ندانیم که ارزش دارد

                                                                            بی جهت منزل و ماوا ندهیم

اگر امروز تو در سینه ی من پنهانی

یا به قول خودت افتاده در این زندانی

مکن از بخت شکایت

                            که بدون تردید ، تو در این خانه ی تاریک

                                                                                        شوی مروارید.

گر چه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست

از وبلاگ سیاسی ها هم دیدن کنید

www.amirelf2.blogfa.com

                 **********************************************************

صید افتاده به خونم

تو چنان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شعر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خود کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی!

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چو در خانه ببستم

دگر از پای نشستم

گویا زلزله آمد!

گویا خانه فرو ریخت سر من

...

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

...

تو همه بود و نبودی!

تو همه شعر و سرودی!

چه گریزی ز بر من؟

که ز کو یت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل

با تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی؟!

نتوانم.

بی تو

من زنده نمانم.

نقل از وبلاگ:

شعری که جوشید از دلم این بار باشد مال تو

احساس شیرین دلی تبدار باشد مال تو



از من بریدی بی سبب ، من هم گذشتم از دلم

پاینده باشی سهم این ایثار باشد مال تو



باشد برو بی اعتنا ، تنها رهایم کن ولی

قلبی که مانده پشت این دیوار باشد مال تو



چیزی ندارم من دگر ، جز یک رمق جان در بدن

حتی همین این یک رمق ، صدبار باشد مال تو



جز شعر چیز دیگری ، در چنته ام پیدا نشد

قابل ندارد این غزل ، بردار باشد مال تو

نيست ياري تا بگويم راز خويش

ناله پنهان كرده ا م در ساز خويش

چنگ اندوهم، خدا را زخمه اي

زخمه اي تا بركشم آواز خويش

بر لبانم قفل خاموشي زدند

با كليدي آشنا بازش كنيد

كودك دل رنجه اي دست جفاست

با سر انگشت وفا نازش كنيد

پر كن اين پيمانه را اي هم قفس

پر كن اين پيمانه را از خون او

مست مستم كن چنان كز شور مي

باز گويم قصه ي افسون او

دل عاشق به پيغامي بسازد

خمار آلوده با جامي بسازد

مرا كيفيت چشم تو كافيست

رياضت كش به بادامي بسازد

*  **  ***  **  *  *******************  *  **  ***  **  *

دير گاهي است كه تنها شده ام

                                               قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

                                              باز هم قسمت غمها شده ام

دگر آينه ز من بي خبر است

                                               كه اسير شب يلدا شده ام

من كه بي تاب شقايق بودم

                                              همدم سردي يخها شده ام

كاش چشمان مرا خاك كنيد

                                             تا نبينم كه چه تنها شده ام

آمد اما بي صدا خنديد و رفت

لحظه اي در كلبه ام تابيد و رفت

آمد از خاك زمين اما چه زود

دامن از خاك زمين برچيد و رفت

ديده از چشمان من پنهان نمود

از نگاهم رازها فهميد و رفت

گفتم اينجا روزني از عشق نيست؟

پيكرش از حرف من لرزيد و رفت

گفتم از چشمت بيفشان قطره اي

ناگهان چون چشمه اي جوشيد و رفت

گفتمش من را مبر از خاطرت

کدام گوشه ي دنيا نهفته روي چو ماهت

اله من ز که پرسم نشان يوسف چاهت

چقدر ناز غزل را کشيده ام که سرايد

تمام سوز دلم را ز دوردست نگاهت

به کوچه هاي عبورت چقدر اب بپاشيم

يواشکي من و اين چشم هاي مانده به راهت

هنوز مي رسد از لا به لاي اين همه تقويم

صداي ندبه و زاري ز جمعه هاي پگاهت

چه قصه ها که شنيدم ز کودکي ز ظهورت

نيامدي و شدم خود چه قصه گوي پر اهت

چقدر هلهله دارد طنين سبز طلوعت

چقدر همهمه دارد گداي اين همه جاهت

چگونه جان بسپارم به پاي سرخ ظهورت

به وقت گفتن اين شعر و يا رکاب سپاهت

شکسته بال عروجم ز تيرهاي معاصي

خدا کند که نيفتم ز ديدگان سياهت

تمام شهر و محل را سپرده ام که بگويند

به هر کجا که تو هستي خدا به پشت و پناهت

دعاترين دعاها همين دعاي نگار است

امان بده که بميرم به پاي بقيت الاهت

در کوچه های بی کسی

                                یک نای در جوش و خروش

هر جمعه گویی می رسد

                               بانگ انا المهدی به گوش

با این همه جرم و خطا   من خود خجالت گشته ام

این جمعه هم آمد ولی درد فراقت تازه شد

                          این ماتم هجران تو "مولا " چه بی اندازه شد

شاها نظر به ما کن

                           لطفی بر این گدا کن

در یک قنوت فطرت

                      آقا ما رو دعا کن

شعر :حاج مصطفی صابری

                                دلم گفت بگویم ،

                                                         بنویسم ،

که چرا عشق به انسان نرسیدست ؟ ،

                                که چرا آب به گلدان نرسیدست ؟ ،

                                                             و هنوزم که هنوز است ،

                                                                                 غم عشق به پایان نرسیدست ،

بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید ،

                           بنویسد که هنوزم که هنوز است ،

                                                چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیدست ،

                                                                    و چرا کلبه ی احزان به گلستان نرسیدست ،

عصر این جمعه ی دلگیر ،

             وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس ،

                                                                    تو کجایی گل نرگس ؟

حلول ماه مبارک رمضان بر همه مسلمانان مبارکباد

خسته ام از هر چه بود و هر چه نیست

آخر این دغدغه ، بازنده کیست

تا به کی در تنگناها زیستن

تا به کی در خلوتم بگریستن

تا کجا در امتداد بی کسی

تا به کی در حادثه دلواپسی

تا به کی در خامشی در انزوا

جای من در این جهان آخر کجا

زندگی یک بازی درد آور است

                                      زندگی یک اول بی آخر است

زندگی کردیم و اما باختیم

                                     کاخ خود را روی دریا ساختیم

لمس باید کرد این اندوه را

                                    بر کمر باید کشید این کوه را

زندگی را با همین غمها خوش است

                                  با همین بیش و همین کم ها خوش است

باختیم و هیچ شاکی نیستیم

                                   بر زمین خوردیم ، خاکی نیستیم

((( زندگی را با همین غمها خوش است )))

**********

غمی در قلب شب ، کابوس میریخت

ز هجران ، دیده ، اقیانوس میریخت

به سیر حجلۀ خورشید رفتم

ز چشمم تا سحر فانوس میریخت

** مـن کـه تـنـهـا دخــتـر پـیـغـمـبــرم **
** پـشت این در، پیش مـرگ حـیـدرم **


** فاطمه (س) تنها طرفدارعلی(ع) ست **
** درهجوم دشمنان یار علی (ع) ست **


** آنکه بـاشد مـرد ایـن سـنـگر مـنم **
** اولـیـن قــربـانـی حـــیــدر(ع) مـنــم **


** چـشـم پوشـیدم، ز جـان خـویـشتن **
** ای مـغـیـره هر چه میخواهی بزن **


** ایـن در کـاشـانـه، ایـن پهلوی من **
** ایـن غـلاف تـیـغ، این بـازوی من **


** من به جان زخم علی(ع) را میخرم **
** گـو چـهــل نـامـرد ریـزد بـر ســرم **


** گـر برآیــد شـــعـله از کـاشــانه ام **
** یـا کـه گــردد قـتـلـه گاهم خـانه ام **


** گـر شـــود پـرپـر، ز جــور قـاتـلــم **
** غــنــچـه نـشــکـفـتـه در بـاغ دلــم **


** گـر شــود در پـشت در جان بر لبم **
** افـتـم از پــا پـیـش چــشـم زیـنـبــم **


** بـاز مـیــگــویــم بــه آوای جــلــی **
** یاعـلی(ع) و یاعـلـی(ع) و یاعـلـی(ع) **